Ontrommelen met babystapjes

Ik heb een prachtige bar tussen mijn keuken en woonkamer. Vanaf de eerste keer dat ik hier binnen kwam lopen, was het direct mijn favoriete onderdeel van de woning.

Maar op de bar staat nu een mand. Daar doe ik ontvangen post en overige papieren in waarmee ik iets moet doen. Dit is misschien wel het minst favoriete ding dat ik in huis heb. Ik voel schaamte als ik ernaar kijk. Het voelt als een belichaming van al mijn angsten. Het is geen luiheid dat me ervan weerhoudt de inhoud te verwerken. Ik weet donders goed dat er 3 herinneringen van de tandarts in zitten om een afspraak te maken; daar heb ik de brieven niet eens voor nodig. Maar die confrontatie ga ik liever uit de weg.

Vorige week ben ik begonnen aan een online cursus decluttering, ontrommelen, dat moet me een jaar lang bezig houden. Iedere dag een kleine les over onze relatie met rommel, zowel innerlijke als fysieke chaos. De theorie is dat je moet beginnen met iedere dag een minuut lang mindful je rommel aan te pakken. Je wordt je bewust van de emoties die de confrontatie oproept, en stelt jezelf gerust dat dat oké is. Voor een minuut, of zelfs een paar minuten, lukt dat goed. Binnen die minuut kan ik best een aantal rommeltjes oppakken en op de juiste plek opbergen of wegdoen. Zonder over mijn grenzen te gaan, waardoor het goed en veilig blijft voelen, wat weer motiveert om het de volgende dag nog eens te herhalen. Vorige week lag er namelijk nog een stapel papier onder en naast de mand. Het dreigde mijn hele bar op te slokken waardoor ik daar ook niet meer prettig aan kon zitten met mijn ontbijtje.

Ik weet dat de grootste confrontaties nog gaan komen (Belastingpapieren! Waarom regel ik nog niks voor mijn pensioen?! Ik zal in totale armoede oud en krakkemikkig op straat komen!). Maar vooralsnog geniet ik ervan naar de al vrijgekomen ruimte te kijken. En die ruimte al in mijn hoofd te ervaren. Zo verzamel ik langzaam moed om dieper in de mand te duiken. Dag voor dag, blad voor blad.

Op zoek naar houvast

Soms heb ik wat houvast nodig. De laatste tijd grijp ik daarvoor opnieuw naar mijn bezittingen. Ik heb dierbare spulletjes waar ik blij van word. Maar ook weer stapels rommel en papieren die ik hardnekkig negeer. Met als gevolg een groeiende ontevredenheid over deze houding.

Die ontevredenheid kwam tot een nieuwe piek toen mijn ex onlangs zijn wijnglazen kwam opeisen. Prachtige kelken van wat eruitziet als mondgeblazen glas met een mooie groene gloed. Ik was het er niet mee eens dat het zijn glazen waren, we hadden ze immers als stel gekregen. Maar ja, zoals Acda & de Munnik het omschreven: van zijn moeder dus van hem.

Het lukte me vrij snel om hem een schuldgevoel aan te praten zodat hij met een setje HEMA-glazen de deur uit zou stappen. Maar ondertussen knaagde het al aan me. Waarom wilde ik zou graag die glazen houden? Was het een laatste stukje houvast, het laatste symbool voor wat we samen hadden, wat we samen waren? Het waren mooie glazen, dat zeker. Maar hier in Keulen is er bijna ieder weekend wel een vlooienmarkt waar ik een nieuwe set zou kunnen opspeuren. Of was het een principekwestie, een kwestie van rechtmatig bezit?

Hoe dan ook, ik wil me niet zo hechten aan iets triviaals als een wijnglas. Uiteindelijk heb ik ze toch afgestaan. Ik ga proberen ook weer langzaamaan wat op te ruimen. Maar het is me duidelijk dat het tijd is om daarbij ook naar mezelf te kijken. Want wat is het in mij dat ik altijd weer op mijn spullen projecteer? Ik kwam vandaag op DailyOm een ‘cursus’ tegen die precies dat probleem aanpakt. Je krijgt er een jaar lang elke dag een les, oefening of inspirerende content om op te ruimen, zowel vanbinnen als vanbuiten. En dat stukje bij beetje zodat het de tijd krijgt om daadwerkelijk deel te worden van je lifestyle. Ik ben benieuwd hoe lang ik die lessen bijhoud, maar voor de komende tijd lijkt het me een fijne houvast… 🙂

Nu eerst eens een rommellade leeghalen. En daarna een wijntje… uit een toch wel teleurstellend saai HEMA-glas.