Het is bijna zover: Kort & Prachtig

Sinds zomer 2017 ben ik lid van de Facebook-groep ‘Ultrakorte verhalen’. De groep wordt door Schrijven Magazine beheerd en is bedoeld voor het plaatsen van verhaaltjes met maximaal 99 woorden. De laatste tijd ben ik er minder actief, maar het blijft een heerlijke groep om in te lezen, schrijven en af en toe gewoon te dollen.

Nu borrelde er bij een van de leden eind vorig jaar het idee op om een bundel met deze UKV’s uit te geven. Met 42 schrijvers en een bevlogen redactie is hier hard aan gewerkt. Nu is het boek bijna klaar voor publicatie. Het is de bedoeling dat de bundel in november verschijnt onder de titel ‘Kort & Prachtig’. Spannend!

Ter promotie is er een voorproefje samengesteld. Daar sta ik zelf niet in, maar in de uiteindelijke verhalenbundel worden 6 van mijn verhaaltjes opgenomen. Nieuwsgierig? Hier kun je het promoboek alvast downloaden in pdf-formaat.

 

Kort op zoek – Komedie in Keulen 2

De tiener ploft naast me neer. Hij praat onophoudelijk tegen zijn vriendinnetje en tettert daarbij in mijn oor. Nederlanders…

Nog acht minuten te gaan.

“Tering, laat jij nou zo’n dikke ruft?” brult hij met veel bombarie.

“Nee, gek, wat denk jij dan!”

“O, misschien is het die mevrouw naast me.”

Ik geef het op en val uit mijn rol. “Nee, dat was ik niet.”

Het tweetal kijkt me geschrokken aan. In stilte wachten we op de metro.

Onrust

Ik besef me ineens dat ik sinds april niet meer dan 10 dagen aaneengesloten thuis ben geweest. En bij ‘van huis zijn’ bedoel ik niet ‘een dagje weg’, nee, ik ben steeds minimaal een week van huis. Tussen vakantie, festivals en een langeafstandsrelatie, blijft er weinig tijd over voor ‘thuis zijn’, of zelfs maar ‘aankomen’.

Nu wil ik niet al te klagerig overkomen. Ik heb bijzonder veel leuke dingen meegemaakt deze zomer. Maar nu ben ik moe. De onrust die erbij komt kijken wanneer je direct na thuiskomst je volgende treinkaartjes boekt (haha, grapje, die waren al ruim een maand geleden gepland en geboekt), je kleding wast, tot de conclusie komt dat je je koffer net zo goed in de hoek kan laten staan… het gevoel van ‘thuis’ is er niet eens meer. Waar is thuis? Wat is thuis?

Morgen ga ik weer naar het appartement waar ik huur voor betaal. Eens kijken of ik daar mijn thuis terugvinden kan. Gezien ik begin oktober naar Nederland ‘moet’ voor een tournee langs vrienden en familie, en vriendlief eind september op zakenreis gaat, begint het nu al te knagen dat we eigenlijk medio september nog wat tijd samen moeten inplannen. En juist dat voortdurende ‘plannen’, zorgt ervoor dat ik nooit eens ergens ‘ben’.

Dat moet anders. Ik wil toch proberen eens tot aan mijn Nederland-reis thuis te blijven. Ik verlang ernaar niks te plannen, en tegelijkertijd word ik nu al nerveus bij die gedachte. Ik ben benieuwd wat er gebeurt wanneer ik niets plan – of wat er niet gebeurt natuurlijk… 🙂

 

Ontrommelen met babystapjes

Ik heb een prachtige bar tussen mijn keuken en woonkamer. Vanaf de eerste keer dat ik hier binnen kwam lopen, was het direct mijn favoriete onderdeel van de woning.

Maar op de bar staat nu een mand. Daar doe ik ontvangen post en overige papieren in waarmee ik iets moet doen. Dit is misschien wel het minst favoriete ding dat ik in huis heb. Ik voel schaamte als ik ernaar kijk. Het voelt als een belichaming van al mijn angsten. Het is geen luiheid dat me ervan weerhoudt de inhoud te verwerken. Ik weet donders goed dat er 3 herinneringen van de tandarts in zitten om een afspraak te maken; daar heb ik de brieven niet eens voor nodig. Maar die confrontatie ga ik liever uit de weg.

Vorige week ben ik begonnen aan een online cursus decluttering, ontrommelen, dat moet me een jaar lang bezig houden. Iedere dag een kleine les over onze relatie met rommel, zowel innerlijke als fysieke chaos. De theorie is dat je moet beginnen met iedere dag een minuut lang mindful je rommel aan te pakken. Je wordt je bewust van de emoties die de confrontatie oproept, en stelt jezelf gerust dat dat oké is. Voor een minuut, of zelfs een paar minuten, lukt dat goed. Binnen die minuut kan ik best een aantal rommeltjes oppakken en op de juiste plek opbergen of wegdoen. Zonder over mijn grenzen te gaan, waardoor het goed en veilig blijft voelen, wat weer motiveert om het de volgende dag nog eens te herhalen. Vorige week lag er namelijk nog een stapel papier onder en naast de mand. Het dreigde mijn hele bar op te slokken waardoor ik daar ook niet meer prettig aan kon zitten met mijn ontbijtje.

Ik weet dat de grootste confrontaties nog gaan komen (Belastingpapieren! Waarom regel ik nog niks voor mijn pensioen?! Ik zal in totale armoede oud en krakkemikkig op straat komen!). Maar vooralsnog geniet ik ervan naar de al vrijgekomen ruimte te kijken. En die ruimte al in mijn hoofd te ervaren. Zo verzamel ik langzaam moed om dieper in de mand te duiken. Dag voor dag, blad voor blad.

Op zoek naar houvast

Soms heb ik wat houvast nodig. De laatste tijd grijp ik daarvoor opnieuw naar mijn bezittingen. Ik heb dierbare spulletjes waar ik blij van word. Maar ook weer stapels rommel en papieren die ik hardnekkig negeer. Met als gevolg een groeiende ontevredenheid over deze houding.

Die ontevredenheid kwam tot een nieuwe piek toen mijn ex onlangs zijn wijnglazen kwam opeisen. Prachtige kelken van wat eruitziet als mondgeblazen glas met een mooie groene gloed. Ik was het er niet mee eens dat het zijn glazen waren, we hadden ze immers als stel gekregen. Maar ja, zoals Acda & de Munnik het omschreven: van zijn moeder dus van hem.

Het lukte me vrij snel om hem een schuldgevoel aan te praten zodat hij met een setje HEMA-glazen de deur uit zou stappen. Maar ondertussen knaagde het al aan me. Waarom wilde ik zou graag die glazen houden? Was het een laatste stukje houvast, het laatste symbool voor wat we samen hadden, wat we samen waren? Het waren mooie glazen, dat zeker. Maar hier in Keulen is er bijna ieder weekend wel een vlooienmarkt waar ik een nieuwe set zou kunnen opspeuren. Of was het een principekwestie, een kwestie van rechtmatig bezit?

Hoe dan ook, ik wil me niet zo hechten aan iets triviaals als een wijnglas. Uiteindelijk heb ik ze toch afgestaan. Ik ga proberen ook weer langzaamaan wat op te ruimen. Maar het is me duidelijk dat het tijd is om daarbij ook naar mezelf te kijken. Want wat is het in mij dat ik altijd weer op mijn spullen projecteer? Ik kwam vandaag op DailyOm een ‘cursus’ tegen die precies dat probleem aanpakt. Je krijgt er een jaar lang elke dag een les, oefening of inspirerende content om op te ruimen, zowel vanbinnen als vanbuiten. En dat stukje bij beetje zodat het de tijd krijgt om daadwerkelijk deel te worden van je lifestyle. Ik ben benieuwd hoe lang ik die lessen bijhoud, maar voor de komende tijd lijkt het me een fijne houvast… 🙂

Nu eerst eens een rommellade leeghalen. En daarna een wijntje… uit een toch wel teleurstellend saai HEMA-glas.

 

Lange winter

Ken je ook dat gevoel van verlamming wanneer je jezelf teleurstelt? Of wanneer je denkt op weg te zijn naar een teleurstelling. Ik in ieder geval wel.

Ik heb er de hele winter last van gehad. Ja, het was druk op het werk. En ja, ook privé veel tijdrovende ontwikkelingen. Maar uiteindelijk waren dat welkome smoesjes om niet te hoeven schrijven. Want het schrijven voelde steeds sterker als een confrontatie met het gevoel dat ik niks te schrijven heb. En dat ik zeker niet ertoe ‘bevoegd’ ben om dit blog te onderhouden. Want zoals ik het voor me zag, leek het toch niet te worden. En dat al na een paar maanden.

Hoe langer ik niks schreef en niks postte, hoe dommer ik me ging voelen. En hoe sterker de gedachte van ‘shit, nu kan ik niks meer posten, want dan valt het juist op’. Ook verhoogde ik de druk op mezelf dan tenminste met een mega-goed stuk terug te willen komen.

In plaats daarvan ging ik natuurlijk liever in lange Netflix-sessies op. Het werd een hele winterdip vol wegvluchten van mezelf en mijn vermeende falen. Ondertussen is het half april en 20 graden buiten. En weet ik nog steeds niet wat ik wil en hoe dan. Het blijft ook aanlokkelijk te denken ‘ja maar nu ga ik bijna op vakantie, opnieuw beginnen heeft nu ook geen zin’.

Ik probeer eruit te krabbelen. Het is zoeken naar de juiste mate van druk: genoeg om mezelf aan de slag te laten gaan, maar niet zoveel dat ik terug in mijn winterholletje kruip. Of ik me nu terugtrek of naar buiten treed, dom voel ik me toch wel. Voor vandaag kies ik dan liever dom & productief.

Kort op zoek – Otter

‘Wist je dat otters in het water elkaars pootje vasthouden om niet uit elkaar te drijven?’ Eline maakt een huppelsprongetje om de stevige tred van haar vriend bij te benen.
‘Echt?’ Jeroen trekt een wenkbrauw naar haar op.
Eline knikt gretig van ‘ja’. Ze geniet er altijd van hem op dit soort weetjes te trakteren.
‘Dat klinkt wel erg lief voor zo’n roofdier.’
‘Toch is het zo…’
Jeroens mondhoek krult bijna onmerkbaar omhoog terwijl hij haar hand vastpakt. Soms doet hij ook wel lief, denkt Eline opgelucht.

Tiny House Jamboree Nederland

Op 7 oktober 2017 was het zover. De eerste Tiny House Jamboree in Nederland. De dag werd georganiseerd door Stichting Tiny House Nederland. Het allereerste nationale evenement, spannend!

Dus trok ik op een ongelofelijk grijze, druilerige ochtend, samen met mijn moeder, richting Almere. De nattigheid, kou en wind lieten me bijna weer omkeren om terug naar bed te gaan. Maar dat veranderde al snel toen we een kwartiertje vanaf station Almere Poort hadden gelopen en daar het terrein zagen liggen. Je moet je bedenken dat ik afgelopen augustus pas voor het eerst mijn eerste Tiny met eigen ogen had aanschouwd. En nu stond ik daar oog in oog met zo’n 15 huisjes in allerlei vormen en maten! Dat was nogal indrukwekkend.

We waren gelukkig vroeg zodat het nog betrekkelijk rustig was. Want natuurlijk begonnen de mensen in de loop van de ochtend in drommen toe te stromen. En dat ondanks het dramatisch vieze weer. Naarmate de tijd verstreek, vormden zich steeds langere rijen voor de Tiny’s. Van dat probleem zullen ze bij de McMansion Jamboree waarschijnlijk geen last van hebben 😉

De aanwezige Tiny’s waren bijzonder afwisselend. Met wielen of op fundering, van de ‘klassieke’ kleinere en grotere Tiny House On Wheels-look, tot een soort luxe stacaravan, mooie houten cottages, huisjes van wikkelkarton en betonnen kubussen.

Mijn persoonlijke favoriet was de Tiny Loft van Mill Home. Met 34 m2 is hij niet mega tiny, maar biedt voldoende ruimte zonder al te groot te worden. Het huisje heeft superknusse slaaploft waar ik me maar al te graag in wil nestelen. En een kleine veranda! In vergelijking met andere modellen was de Tiny Loft wel relatief donker, en ik zou willen zien of er een vaste trap zou kunnen worden geplaatst in plaats van een ladder naar de loft.

Dit huisje staat overigens niet op wielen, maar is wel verplaatsbaar. Hierdoor is het ontwerp ook wat breder dan bij een THOW mogelijk zou zijn. Je kunt het huisje laten bouwen voor zo’n 70.000 euro, geheel afgewerkt en zelfs inclusief zonnepanelen. In het Friese Hardegarijp staat er al een klein straatje van deze Tiny’s.

Helaas kon ik niet de hele dag op de jamboree blijven. Er waren allerlei interessante lezingen en workshops gepland die ik moest missen. Het viel me wel op dat de locatie van de lezingen eigenlijk te klein was, ook de informatiemarkt was zodanig vol en druk dat ik er zelf maar aan voorbij ben gegaan. Misschien dat de organisatie niet goed wist wat ze konden verwachten op dit eerste landelijke evenement. Tiny huisjes trekken steeds weer een overrompelend groot publiek!